Sorun tespiti konusunda bir marka aransa biz olurduk herhalde!
Ülkemizde sorun tespiti konusunda uzman olmayan yoktur!
Kime sorsanız siz sorunuzu tamamlamadan anında cevabı yapıştırır:
Ekonomi…
Sorunlu!
Eğitim…
Baştan aşağı sıkıntı!
Trafik…
Allah’a emanet!
İnsan ilişkileri…
Ona hiç girmeyelim!
Ne sorarsanız cevap hazır…
Sorunları tespit konusunda hepimiz uzmanız.
Kafelerde ülke kurtarır, sosyal medyada derin analizler yaparız.
Haberler izlerken “Şöyle olmalı…” diye söze başlar, haber bitmeden unuturuz yapılması gerekenleri.
“Peki sen ne yapıyorsun?” diye sorulsa önce bir sessizlik olur…
Sonrasında ben ne yapacağım yetkililer yapmalı diye savunuruz kendimizi.
Peki kendi yetki alnımızda ne yapıyoruz?
Kendi işimizde bir şeyleri değiştirmeye çalışıyor muyuz?
Hepimiz neyin yanlış olduğunu çok iyi biliyoruz.
Ama hiçbirimiz “en azından bunu düzelteyim?” demiyoruz.
Her şey sorunluyken bunu düzeltsem ne olacak savunmasıyla kendimizi tembelliğin ve umursamazlığın derinliklerine gömüyoruz.
Mesela eğitim.
Hepimiz çocukların ezberci sistemden zarar gördüğünü biliyor ve söylüyoruz.
Peki bunu düzeltmek için ne yapıyoruz “Sistem bozuk.” diyerek işimize dönmek dışında!
Çevre diyelim mesela…
Arabanın camını açıp çöp attığımızda biri bizi durdursa “doğa bilinci” üzerine on dakika konuşabiliriz.
Konuşmanın sonuna da: “Bir kişiyle mi düzelecek?” cümlesi eklenir muhakkak.
Bundan sonra da devam edeceği vurgulanır.
Tabi ki birimizle düzelmeyecek ama hepimiz böyle düşününce de düzelmeyecek.
En azından kendi çevremizi değiştirecek bir şeyler yapmamız gerekmiyor mu?
İşimize gelmese bile…
Çözüm üretmek zahmetli ve sorumluluk istiyor çünkü!
Konforun bozulması gerekebiliyor!
O yüzden çözüm kısmını genelde belirsiz birilerine havale ediyoruz.
O birileri hepimiz için farklı birileri oluyor ama asla biz olamıyoruz.
Belki de mesele tespit yapıp çözümler üretmemiz değildir.
Belki de “Ben ne yapabilirim?” diye sormamız gerekiyor.
Belki de başkasından beklemeden bir adım atmak.
Daha da önemlisi “Bir kişiyle mi düzelecek?” düşüncesinden kurtulmak…