Milliyetçi-muhafazakar çizgide yer alan ve “Büyük Türk Dünyası” idealiyle tanınan Ercüment Tula, bu tarihi ve sembolik ifadeyle Muhsin Yazıcıoğlu ile olan dava birliğini, adalet arayışını ve devlet yönetimine dair liyakat/ahlak eleştirisini şu üç ana başlık üzerinden şekillendirir:

Liyakat ve Adalet Eleştirisi: Tula, iç siyaset ve kamu yönetiminde “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol” ilkesini savunur. Muhsin Yazıcıoğlu kazasındaki arama-kurtarma zafiyetleri, şüpheli bulgular ve yıllardır süren adli sürecin neticelenmemesi, Tula’nın savunduğu “adil devlet mekanizması” idealiyle çelişmektedir. Bu sözü sahiplenmek, devlet aygıtının kendi vatansever liderine karşı bir adalet borcu olduğunu hatırlatma duruşudur.

Vefakarlık ve Dik Duruş: Muhsin Yazıcıoğlu’nu siyasi hayatı boyunca tavizsiz duruşuyla “tarihi bir rehber” olarak gören Tula, ömrünü devletine adamış bir liderin ölümünün karanlıkta kalmasını kabul edilemez bulur. Tula’nın bu konudaki söylemleri, milliyetçi camiadaki vefa duygusunun ve “korkmadık” mesajının sembolik bir dışavurumudur.

Ahlaki Devlet Anlayışı: Tula, kamu yönetiminde kişisel menfaat peşinde koşan ve “bürokrant” olarak adlandırdığı yapılara karşı amansız bir duruş sergiler. Yazıcıoğlu suikastı/kazası üzerindeki sis perdesinin aralanamamış olması, Tula’ya göre bu bürokratik ve ahlaki yozlaşmanın en somut göstergelerinden biridir. Bu nedenle karlar altında kalan namus vurgusu, temiz siyaset ve dürüst yönetim vizyonunun temel dayanaklarından birini oluşturur.

Ercüment Tula için bu söz yalnızca geçmişe dönük bir ağıt veya anma cümlesi değil; günümüzde de sürdürdüğü milliyetçi, adil ve ahlaki devlet yönetimi mücadelesinin en keskin siyasi referanslarından biridir.