12:06 - Sinsi Zamma Hukuki Fren: Gizli Gramaj Oyununun Bedeli Ağır
01:10 - Samsun’da gece yarısı 4 büyüklüğünde deprem
01:00 - Saros Araştırma’dan Çarpıcı Anket: Mansur Yavaş Yarışı Önde Götürüyor, Seçmen Güven Arayışında!
14:08 - Mehmet Özhaseki’ye şantaj: 1 milyar TL vermezsen siyasi hayatın biter
13:58 - Sosyal medyada anonim hesap ve yorum döneminin sona ereceğine yönelik düzenleme gündemde
Belki çürük çerçeveli bir pencerenin güvercinleriyiz. Sıcak bir yuva umuduyla konduğumuz pervazlarda, sokakların değil de evlerden gelen soğuk havanın etkisiyle donmuştur kanatlarımız. Ve umut, yaşama sıkı sıkı tutunan kalplerimize işleyen en tehlikeli zehirdir belki.
Bu yüzden değil midir, her yeni günden medet umuşumuz. Pankartların kalkıp, seslerin ayyuka çıktığı, gözlerin düşüncesizliğe kapandığı bir ülkede bir şeylerin değişebileceği, her şeyden önce kendi hayatlarımızın belli olmayan ama geleceği muhtemel bir günde ebediyle değişeceği inancıyla aslında her gün kendimizi kandırıp, kendimizi her şeyden çok yıpratan biz değil miyiz? Bir muayyen sonuç umarken, ummanlara dalıp sandaliyede kaybolan hayatlarımız zamanın oyuncağı gibi. Yitirilmiş hayatlara ve gerçeği bulamayan düşlere rağmen, dişlerini sıkıp, kanlı tırnaklarına aldırmadan hayatın yakasına yapışan inatçılar yine biz değil miyiz? Ve buz dağlarını eriten güneş değil, her gün aynı karanlıkla dünyayı kirleten bizleriz.
İnsan kudreti kıyameti koparmaya bile yeterken, azimli bir kalbin eritemeyeceği bir dağ gösterebilir misiniz bana?..
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.