Yaşamı yaratmak güçsüz olana yüklenirken, yok etmekse sadece şiddete başvurmayı gerektirir gibi bir algı hakim toplumda. Yaratmayan insan yok eder! Çünkü varlığının kanıtı olarak sadece yok etmeye inanır.

Çağdaş toplumlar gelirken kendine özgü bir çok olguyu da beraberinde getirdi. İnsanlar eskiye oranla daha çok insanla daha kısa vadeli ve daha yüzeysel ilişkiler kurma eyleminde.

Kirpi hikayesini bilir misiniz?

”Kirpikler ısınabilmek için birbirlerine sokulurlar, ama dikenleri birbirlerine batar. Birbirlerinden ayrıldıklarında da soğuktan rahatsız olurlar. İleri geri hareket ederek sonunda dikenlerini batırmadan birbirlerini ısıtabilecekleri en uygun mesafeyi bulurlar.”

İşte bugün sosyal yaşamın ve madde kavramının getirdiği değişimler düşünülürse, kirpiklerin birbirlerine daha çok ihtiyaç duyduğu bir dönemdeyiz. Isınabilecek kadar yakınlaşacağı ama dikenlerini batırmayacak kadar uzağında duracağı.

Farzet ki ben bir kirpiyim. Peki ya sen?