HALA ANLAMADINIZ DEĞİL Mİ?

Benim adım corona virüs!
Tanıştık, ama hala anlayamadınız beni..
Anlatayım:

Nasıl da besleniyor kocaman hissediyorsunuz o muhteşem egonuzla kendinizi. Ne kadar da önemli kimlikleriniz, statünüz, madde varlığınız..
Hiç bir önemi yok değil mi, sizleri insana yakışır şekilde yaşatmaya yetip yetmeyeceğinin? Unuttunuz, ölümün yanıbaşınızda ensenizde olduğunu..
Pardon! sizler hiç ölmeyecektiniz?

Bırakın artık, kendinizi kandırmayı kulak verin bana!
Yıllarca hayvanlara, doğaya zarar verdiniz. Üstelikte asıl zararlı çıkacak olanın sizler olduğunu unutarak yaptınız bunu. Ve hala devam ediyorsunuz.
Sizlere zengin, fakir, güzel çirkin demeden eşit olduğunuzu hatırlatmaya çalıştım. Ne sahip olduğunuz statünüz, ne güzelliğiniz ne de madde dünyanız sizi insanca, insana yakışır şekilde yaşatmaya yetmeyeceğini hatırlattım..
Hiç bir şeyin aiti ve sahibi değilsiniz. Yerel ve güncel sınırları, aidiyet ve sahibiyet güdülerini aşın artık!
Unuttunuz mu, herşey başlar ve biter..

Neydi yaşamın prensibi? Pek çok şey gelebilir başınıza ama duygu, düşünce, davranış ve ilişkilerinizin sonucu, verdiğinizi almaktır.
Acıtırsanız acırsınız, severseniz sevilirsiniz, ne iseniz önce siz bulursunuz.
Görün! birbirinize ne kadar yabancılaştığınızı ve ne kadar yanlızlaştığınızı…

Bugüne kadar hep tüketmek için var oldunuz. Maddenin varlığı ile var olmak adına, daha iyisine sahip olmak adına, tüketerek yok ettiniz. İhtişamlı sofralarda bıraktınız insanlığınızı. O sofralarda otururken unuttunuz, bugün binlerce kişinin açlıktan, sefaletten öldüğünü ve günün birinde kıtlıkla mücadele edeceğinizi.
Üstelikte ”zaman” denen kavramın değerini unutarak yaptınız tüm bunları. Hatırlayın, o vakit ”zamanın alaycı bir kavram” olduğunu. Bir gün karşınıza çıkar, kahkahayla güler.

Sizleri birbirinizden uzak tutarak, dokunmaktan alıkoyarak ne kadar bireyselleştiğinizle yüzleştirdim. Zorunlu kalmadıkça evlerinizden çıkmanıza engel olarak, birarada olmanın önemini  hatırlatmaktı amacım.
Anlamadınız..

Şimdi elinizi hayatın üzerine koyun ve dokunun hayata sahip olduklarınızla değil, ruhunuzla. Unutmayın! bir gün ölüm denen o yolculuğa çıkarken sahip olduklarınızla değil, yaşadığınız ve yaşattıklarınızla gideceksiniz.
Evrenin karması böyle çalışır.
Çünkü,
”Ölüler katillerini asla unutulmazlar. Onları kimin öldürüldüğünü bilirler.”

Hatırladınız mı?.