Hayatının uzun bir dönemini topluma adamış bir insan olan “ben”in, nasıl da böylesine insandan sıtkının sıyrılmış olduğuna BEN bile hayret ediyorum doğrusu.

Yeryüzünü, içinde bulunan insanlar yüzünden her geçen gün ısısı biraz daha artan bir cehennem gibi hissediyorum. Beni günden güne yakıp eriten, ızdırabımı her an büyüten, daha yanacak çok günün var diyerek beni asla kül etmeyen bir cehennem ateşi…

İnsana, hayvana, doğaya, taşa, toprağa hiçbir kötülük yapmayan aksine her daim iyilikle yaklaşan ben ve benim gibilere “Hiçbir iyilik cezasız kalmaz”ın en belirgin örneği olsa gerek bu yeryüzü hapishanesinde kötülerle bir arada yaşamaya mahkûm edilmek…

Niye delirdim, nasıl dönüştüm?

Peygamberden bahsederken salat ve selam göndermek için huşu içinde kalbinize götürdüğünüz eliniz, “Komşusu açken tok yatan bizden değildir!” hadisini unutup beş dakika sonra o huşuyla kalbinize götürdüğünüz elinizle yemek fotoğrafları paylaştığınız için sosyal zırvalıklarınızda DELİRDİM!

Kanepelerinize uzanıp izlerken haberleri ve yargı dağıtırken çayınızı yudumlarken sokakta gördüğünüz benzer durumlara gözünüz kör, eliniz kolunuz sakat, telefonlarınızın kamerası açık olduğu için DELİRDİM!

Adına beş vakit namaz kılıp af dilediğiniz Allah’ı; ıslanmış, aç susuz bir kedide görmediğiniz, bir köpeğe tekme attığınızda, bir kuşu vurduğunuzda (gerisini söylemeyi içim almıyor) göremediğiniz için DELİRDİM!

Bize gördüğümüz her insana gülümsemeyi, karşımıza çıkan her insana “günaydın”, “iyi geceler” demeyi, hal hatır sormayı öğreten canım cumhuriyetim İzmir’den öğrendiğimi her gittiğim kente götürmeyi kıramadığım alışkanlığım ve bunun karşısında beni hayrete düşüren her tuttum yüzünden, farklı, benzersiz ve hiçbir kente hatta içindeki insanların hiçbir insana benzememesi yüzünden yok yere canımdan, memleketimden, İzmir’imden nefret ettim. Çünkü DELİRDİM!

Herkesin bildiği, kiminin kabul ettiği, kimininse etmediği ancak benim hiç istemesem de hep gördüğüm her şey yüzünden DELİRDİM!

İnsanoğlundan nefret ediyorum diyebilmeyi çok isterdim ama nefret de bir histir diye nihayetinde (…)

Kocaman bir boşluk bırakıyorum doldurun diye!

Bir şairin de dediği gibi “BOŞ BİR İHTİHAR MEKTUBUYUM, RİSKİN KENDİSİYİM!”

Tam olarak böyle!