Her konuda olduğu gibi savaş konusunda da mantığa bürümenin yollarını buluyor insanoğlu…

Aslında kazananı olmayan bu çağdışı mücadelenin biteceği yok bu yüzden…

Neticede her ülke en büyük harcamasını savunma harcaması adı altında silah üretmeye harcıyor.

Ne olacak bu silahlar?

Bir yerlerde kullanılacak elbette…

Yeniyken mümkünse orduları olan ülkelere, değilse eskidiğinde bir takım örgütlere pazarlanmak zorunda.

En büyük ekonomik yatırım alanı olan savaştan kaçınmak da zor oluyor bu durumda.

Cahil bırakılmış bir kitleyi bir takım ideallere inandırıp kendi isteklerini ilahi istekler olarak yutturarak…

Bu dünyada kaybettiklerini öldükten sonra kazanacaklarına ikna ederek…

Yaşlı ve çocukların dahi öldürülmesini haklı çıkaracak sapkın düşüncelere inandırarak…

İnsanları öldürünce cennete gideceklerinin garantisini vererek kurulan örgütlerle…

İlahi ideallere inanan toplumlara taşeron devletler kurdurarak…

Sınır güvenliği konusunda halkların hiçbir tehdidi olmadığı halde devletler arsında tehdit algısı oluşturarak…

Bir şekilde bu ekonomini dönmesi sağlanıyor.

Özellikle ABD’nin en büyük silah ihracatçısı olduğu düşünüldüğünde, kendi kıtasından uzaktaki her yarayı kaşıması anlaşılır gibi görünüyor.

Kendisinden uzakta olan, rakiplerine zarar veren her sorun onlar için büyük bir zafer aslında!

Yalnız bunu yüzüne vurmak ve oyunu bozmak da kolay değil söz konusu taşeron örgütler ve ülkeler için.

Hatta kendilerinin de bu oyunun parçası olduğunu görmek ya da itiraf etmek dahi zor!

Tabi anlayabilenler için…

Anlamayanları hiç sormayın!

Sorgusuz sualsiz sağken ya da öldükten sonraki çıkarları eyleme geçenler ne yapacak?

Mantığa bürümekten başka çare kalmıyor!

Bir şekilde kendi tezlerini savunarak yaptıklarını meşrulaştırmaya çalışacaklar:

İşgal eden, terörist peşinde olduğunu söyleyerek…

Terörist, ezilen halkların hakkını bahane ederek…

Masum ve sivilleri öldürenler, inançlarını bahane ederek…

Sürdürüp duruyor düzeni.

Neticede:

Ateş körükleniyor ve katliamlar sürüyor.

Birileri de ekranlara çıkıp analizler yapıyor.

Savaşın dışında kalanlar da kötüyü görerek hallerine şükretmeyi öğreniyor!

Cahil bırakanlar ve asıl sorumlular değil cahil bırakılarak kullanılan taşeronlar suçlanıyor.

Tabi bu kadar da basit değildir diyeceksiniz!

Haklısınız…

Elbette bu kadar da basit değil!

Elbette yerel ve kültürel birçok etken söz konusu!

Elbette silah olmasa dahi başkalarına saldırmak ve kavga etmek insan doğasında var!

Elbette oyunu kuran kadar oyuna gelen de suçlu!

Ama ıslah edilerek eğitilmesi gereken kitleyi kışkırtarak kendi emelleri için maşa olarak kullananların da engellenmesi gerekmiyor mu?

Peki bunu kim yapacak? Dereken de haklısınız!

“Ben ne yapabilirim ki?” diyerek rahat yatağına koşanların uykusunu kaçırabilir mi başkasının sorunları?

Konfor alanı zarar görecek diye ödü patlayanların haksızlıklara karşı ses çıkarması mümkün mü?

Sonuç olarak savaşı çıkaranlar gibi izleyenlerin de mantığa bürüyecek bahaneleri var harekete geçmemek için!